Hart voor Kenia

Sinds april 2007 zet de vzw Karibu Loita Hills zich in om het onderwijs voor de Masaï-kinderen in Kenia te verbeteren. Na de bouw van zes stenen klaslokalen en een waterproject in de Ilkujukaschool lijkt het werk van oprichtster Inge Perdieus nog lang niet af. Ook Carmi draagt zijn steentje bij.

 

 

Een houten barak en een reuzegrote boom waaronder zo’n 70-tal kinderen les krijgen, zonder pen of papier. Zo zag de Ilkujukaschool in Loita Hills eruit voordat Inge Perdieus en haar echtgenoot Eric er hun schouders onder zetten. Totaal onvoorbereid kwamen ze er in 2005 terecht tijdens een uitstap met hun safarigids, ver weg van het natuurreservaat waar ze hun vakantie doorbrachten. “Ik raakte in de ban van de Masaï, van hun tradities en hun leven in het arme en droge Kenia”, vertelt ze. “De kinderen kennen alleen hun eigen dorp met hutten van takken, bijeengehouden door uitwerpselen van dieren. Sommigen gaan naar school, maar dat is uren wandelen van hun hut en de omkadering laat veel te wensen over. Er is geen elektriciteit, weinig water en nauwelijks degelijk schoolmateriaal. Bovendien kunnen veel ouders het schoolgeld van € 1 per maand niet betalen. Sommigen moeten zelfs een geit verkopen...”

Twee houten hutjes

 

 

In 2007 keerde Inge terug naar Kenia. Samen met haar kersverse vzw Karibu Loita Hills en haar oude safarigids John stampte ze een ambitieus project uit de grond, met de steun van milde schenkers. De twee primitieve hutten in de Ilkujukaschool werden uitgebreid met een stenen klaslokaal. “Zo’n klasje betekent een wereld van verschil voor de toekomst van deze kinderen”, aldus Inge. Sindsdien loopt Inge vele Vlaamse scholen af, in de hoop met vastenacties voldoende geld in te zamelen om de Masaïjeugd een betere kans op onderwijs te geven. “Het voelt elke keer opnieuw als bedelen. Mensen sponsoren één of twee keer, maar de derde keer passen ze resoluut. Het is vreselijk om ook telkens bij familie en vrienden te moeten aankloppen voor extra centen. Maar zonder hen en de leerlingen zou het echt niet lukken.”

Hoop voor de toekomst

Na jaren van slopend lobbywerk telt het lagere schooltje zes stenen lokalen, twee watertanks en 311 leerlingen. “Maar daar stopt het niet”, vertelt Inge. “Schoolbanken en ander materiaal moeten ook regelmatig vernieuwd worden. Om nog maar te zwijgen van het grote voedseltekort. In november staan er dus weer nieuwe Vlaamse schoolbezoeken op het programma...” Ook Carmi steekt een handje toe en helpt mee de bouw van een stenen keuken te financieren. Zo krijgen alle kinderen tenminste één keer per dag een maaltijd. Ironisch genoeg komen vele kinderen niet opdagen door het gebrek aan eten. “Het is een proces dat nooit af zal zijn. Het vergt veel energie, maar de Ilkujukaschool is mijn leven, mijn familie, die kan je toch niet zomaar in de steek laten?”